Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Saturday School. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Saturday School. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 19 września 2013

Co robiłam, jak nie pisałam


         Tak, tak, długo nie pisałam. Najpierw nie miałam weny, a potem zaczęła się szkoła i taki zapieprz, że czasem po godzinach w domu pracowałam do dwunastej w nocy. Zresztą nie wiem, czy jeszcze mi się nie przytrafi. Nie no, podoba mi się, bo wreszcie mam zajęcie (przez 2 miesiące nie robiłam prawie nic), do tego pożyteczne, mam dużo zróżnicowanych zadań, czuję odpowiedzialność i satysfakcję. W tygodniu piszę i udoskonalam plany zajęć, koresponduję z wolontariuszami, do tego uczestniczę we wtorkowych i czwartkowych zajęciach After School, no a w sobotę to już jazda bez trzymanki… Zajęcia w szkole dla setki dzieci i JA to koordynuję. Oczywiście mam wsparcie i głowy, które myślą o szczegółach, o których ja zapominam i pomagają w rzeczach, których nie jestem w stanie ogarnąć, ale generalnie to ja dbam o to, żeby całość grała. I jak na razie gra : ). W związku z tym oraz w związku z innymi czynnikami, które sprawiają, że jest mi tu dobrze, postanowiłam nie wracać w październiku. Nie wyobrażam sobie wyjechać stąd za miesiąc, po prostu sobie nie wyobrażam. Wreszcie mam pracę, którą chcę mi się wykonywać (dobra, czasem mam lenia, ale nie rzygam na myśl o niej, a jak się wkręcę, to jest fajnie), poza faktem, że za każdym razem się stresuję, że nie ogarnę wszystkiego do soboty, to wiodę sobie zrelaksowane życie, mieszkanie czasem mnie dobija, ale współlokatorki mam fajne, do tego dobrych znajomych, na których mogę polegać, weekendy zazwyczaj zapchane wydarzeniami… To jeszcze nie czas, żeby wracać i zastanawiać się, co dalej z moim życiem. A przede wszystkim tęsknić za moim meksykańskim życiem. Chyba wypłaczę sobie oczy, jak już dojdzie do pożegnania…
         Największy problem, jaki jawi się przede mną w związku z pomysłem na zostanie tu dłużej, to pozwolenie na pobyt. Przysługuje ono na 180 dni, co w moim przypadku kończy się w połowie listopada. Przez ostatnie dni próbowałam się dowiedzieć, czy i jak mogę je przedłużyć, no i wychodzi na to, że jedyna opcja, to wyjechać za granicę, wrócić i dostać kolejne 180 dni. W Instytucie Migracyjnym twierdzą, że mogę wyjechać i wrócić tego samego dnia i nie będzie problemu, więc zostaje mi im uwierzyć. Najbliżej mam Stany Zjednoczone (jakieś 4 godziny drogi), ale bez wizy tam nie wjadę. Ratuje mnie więc fakt, że w październiku wybieram się na Półwysep Jukatan, a stamtąd już tylko rzut beretem do Gwatemali i Belize. Przejście graniczne z Gwatemalą znajduje się jednak za bardzo na południe (na północy jest dżungla i rezerwat przyrody), więc zostaje to drugie. Tak, wygląda na to, że pojadę na jeden dzień do Belize. Niezły czad.
         Poza tym, jak zdaje się można się dowiedzieć nawet z polskich mediów, w Meksyku szaleją huragany. Na szczęście bardziej na południu niż na północy, więc jedyne, co mnie dotknęło, to deszcz, deszcz, deszcz. Najpierw ze dwa razy dziennie, potem bez przerwy. Ulice zamieniające się w rzeki, ale tylko na chwilę. Groźba jednak była, bo dwa lata temu Monterrey nawiedził huragan o wdzięcznym imieniu Alex i porobił takie spustoszenia, że poświęcili mu nawet wystawę w muzeum.
         Rozwińmy jednak temat szkoły. Oj, dużo nerwów mnie to kosztowało i mam nadzieję, że to już koniec tego etapu. Najpierw nie mogliśmy znaleźć szkoły i start zajęć przesunął się o 2 tygodnie. Ach, jakie to typowe. Jak już znaleźliśmy i wszystko wydawało się iść ok, okazało się, że szanowna pani dyrektor wymyśliła sobie, że dzieci nie będą płacić za dwie pierwsze soboty (normalna kwota to 25 peso za każdy tydzień), żeby najpierw zobaczyć, jak funkcjonujemy. W planie na pierwsze spotkanie był poczęstunek dla wszystkich, ale uznałam, że bez funduszy to niewykonalne i zrezygnowałam z tej części. Gdy moja przełożona się o tym dowiedziała, stwierdziła, że jak to, że musi być poczęstunek, zawsze był, że to taka przyjemna, integracyjna część. Że mogę poprosić wolontariuszy, żeby każdy coś przyniósł – jeden chipsy, drugi talerzyki, inny kubeczki. Tak, tylko wtedy myśleliśmy o jakichś 30-40 dzieciach. Ja tak myślałam, bo nie znałam realnych wymiarów szkoły. Ale dlaczego tak myślała moja przełożona, która sama tę szkołę znalazła i miała jej porównanie z innymi, to już nie wiem. Wszystko nam się objawiło, gdy na kilka dni przed pierwszymi zajęciami przeszłyśmy się z reklamą Saturday School po klasach czwartych, piątych i szóstych (do tych skierowany jest nasz program) – po dwie klasy z każdego rocznika, w każdej ok. 30 dzieci. Udało nam się przedstawić nasze zajęcia w takich superlatywach i z takim entuzjazmem („Lubicie rysować? Lubicie jeździć na wycieczki? Przyjdźcie do nas, mamy nauczycieli z całego świata!”), że po przejściu 2/3 klas stwierdziłam, że może zaczniemy wszystko mówić nudnym, zniechęcającym tonem, bo przyjdą, a raczej przypędzą wszystkie te dzieciaki… Po oszacowaniu i zrobieniu porównania ze szkołą, gdzie prowadzimy After School, wyszło nam, że możemy się spodziewać ok. 80-100 dzieci. A ja wciąż miałam zorganizować im poczęstunek BEZ PIENIĘDZY. SAMA. Moja przełożona zgodziła się na pomysł dyrektorki, że nie będą płacić, nie była w stanie przewidzieć, że z dwa razy większej szkoły niż zwykle nie będziemy mieć 40 dzieci, tylko 80, uparła się, że musimy zorganizować poczęstunek, ale całe praktyczne wykonanie spadło na mnie jedną. Umierałam ze stresu i wku**ienia na nią za tę sytuację. W środę przed dniem zero miałam totalny kryzys czując, że jestem zupełnie sama. Ale wtedy przyjechał mój dobry znajomy, wymyślił, że możemy zrobić tostadas, bo to jest tanie, on przyniesie owe tostadas, poprosimy pozostałych wolontariuszy o fasolę, śmietanę i salsę, kupimy napoje w proszku za 1 peso, za 3 peso napełnimy wodą 6-litrowe butelki i jakoś to będzie. No i zaczęłam pisać do wolontariuszy i każdy się z czymś zaoferował. Po kilku godzinach miałam zaklepane wszystkie składniki plus kubeczki i serwetki. Następnego dnia okazało się, że dzieci jednak będą płacić za lekcje, tylko mniej, poza tym mogę skorzystać z funduszy After School. Dostałam do wykorzystania 150 peso, za co kupiłam więcej tostadas, fasoli i salsy. Z jedzenia, które dostaje z supermarketów AMMAC wzięłam trzy ciasta w dobrym stanie. Zrobiłam to. Nie wiem, jak, ale to zrobiłam. To zresztą chyba będzie zostanie mottem mojej pracy tutaj. „Nie wiem jak, ale to zrobimy.”
         No i nadszedł dzień zero. Spóźniłam się prawie pół godziny przez złe oszacowanie czasu i korki. Gdy zobaczyłam te tłumy czekające w szkole, miałam ochotę uciec. Nie wiedziałam, co się dzieje, czy już inni zaczęli coś organizować, szukałam koleżanek z pracy. Pozostali wolontariusze stali i czekali nie wiedząc, co ze sobą począć. Wszystko stało, a trzeba było to wprawić w ruch. JA miałam wprawić to w ruch. Dobrze, że były osoby z AMMACu, które mi w tym pomogły… Był już czas rozpoczęcia zajęć, więc powiedziałam wolontariuszom, żeby podzielili dzieci na grupy i poprowadzili z nimi gry, które rozdałam im na kserówkach, a sama pognałam do pracowni komputerowej, żeby przedstawić rodzicom prezentację na temat programu. Gdy po wszystkim stamtąd wyszłam, spojrzałam na boisko i zobaczyłam, że wszystko funkcjonuje, dzieci bawią się w zespołach, serce mi urosło. To działa! Jak dobrze, że mam takich wspaniałych wolontariuszy. Nie mogłam jednak odsapnąć, bo nadszedł czas na rozpoczęcie egzaminu. Podzielenie setki dzieci na 3 sale okazało się łatwe dzięki dwóm wolontariuszkom z USA, które po prostu kazały im się ustawić klasami – 4, 5 i 6. Gorzej z rozdzieleniem sterty egzaminów na 3 odpowiednie części. W dodatku pękła torba, w której się znajdowały i pomieszały się kartki. Od tej pory wszystko zszywam… Po jakichś 10 minutach biegania między klasami, donoszenia egzaminów i martwienia się, że zabraknie dla kogoś kopii, w końcu odetchnęłam z ulgą, gdy okazało się, że każde dziecko ma swój egzemplarz i coś do pisania. Zostawiłam wolontariuszy do ich pilnowania i pobiegłam sprawdzić, jak idą przygotowania do poczęstunku. Do tej pory nawet nie miałam chwili, żeby o tym pomyśleć, dobrze, że moje koleżanki z pracy się tym zajęły.
         Dzieci zaczęły kończyć egzamin i przyszedł czas na kolejne gry. W 6 drużynach o równej ilości osób. Boże, nigdy więcej. Ustawiałam to chyba przez 20 minut, a na końcu i tak okazało się, że dzieci się pomieszały i nie jest po równo, więc machnęłam ręką, po prostu już zacznijmy… Gry były trzy, na trzech różnych bazach, za każdym razem dwie drużyny rywalizowały na jednej bazie. Dwie bazy działały rewelacyjnie, na trzeciej miałam wolontariuszkę, która choć jest bardzo miła, to nie umie krzyczeć i większość dzieci chyba po prostu nie słyszała albo nie rozumiała zasad… Przychodziłam tam co chwilę i próbowałam pomóc, ale dalej nie udało im się zacząć gry. Cóż, w końcu na to też machnęłam ręką, bo nadszedł czas na wyczekiwany poczęstunek (biedne dzieci były już głodne przynajmniej od godziny). Ta część poszła chyba najbardziej gładko, wszystko grzecznie i w kolejce. W dodatku muszę wspomnieć, że chociaż niezbyt podoba mi się dyscyplina zaprowadzana w tej szkole (mundurki, ustawianie się w rzędach po każdej przerwie i maszerowanie do sal), to przynajmniej dzięki temu te dzieci są względnie grzeczne. Bo w After School to po prostu masakra, dwugodzinne darcie mordy… (Jezu, jutro tam znowu idziemy). Zjadły, wypiły, wybiła 12:30, rodzice zaczęli przychodzić po swoje pociechy, towarzystwo się rozeszło, a ja… czułam się zmęczona, ze zdartym gardłem, ale szczęśliwa. Wszystko zadziałało! No i tak co sobotę… No ok, na mniejszą skalę, bez poczęstunku no i już z doświadczeniem ; ).
         Tak, tak, karma do mnie wróciła i po tygodniach nicnierobienia czasem nie wiem, w co ręce włożyć. Jak już jesteśmy przy karmie, to trochę się obawiam, co będzie jeśli kiedyś przyjdzie mi spłacić wszystko to, co robią dla mnie tutaj inni. Prawdopodobnie będę musiała wybudować sierociniec gołymi rękami na skale przy 40-stopniowym mrozie albo coś w tym stylu. Mam nadzieję, że jednak się obejdzie bez takich ekstremów i po prostu oni wszyscy przyjadą do Polski, tak jak mi obiecują (tylko błagam, nie wszyscy naraz), a ja im się odwdzięczę wiktem i opierunkiem… A póki co, to ja korzystam. Jak dobrze, że jesteście : ). 

piątek, 26 lipca 2013

O mentalności słów kilka


             Co się da, to na ostatnią chwilę, a i wtedy bez pośpiechu. W poniedziałek przyjechała do nas nowa wolontariuszka, więc w środę zaczęli przygotowywać jej pokój. W środę PO, nie PRZED, dla jasności. Przez dwa dni spała na sofie i nie mogła się rozpakować. Nie zdają sobie sprawy, jak to jest przyjechać pierwszy raz do obcego kraju, nic nie ogarniać, być zmęczonym i po prostu chcieć dostać kawałek własnej przestrzeni, żeby odetchnąć. O wszystkie inne rzeczy (żeby coś naprawili, kupili itp.) zazwyczaj trzeba prosić dwa albo trzy razy, bo za pierwszym zapomną albo oleją. O planach, zmianach w planach itd. informują cię na chwilę przed albo w ogóle, bo uznają, że ktoś inny ci powie albo się domyślisz. Tak np. pojechałam po odebranie żywności do supermarketu bez dowodu tożsamości, ale na szczęście mnie wpuścili. Raz wstałyśmy rano, zebrałyśmy się, już wychodziłyśmy spóźnione do pracy, kiedy powiedzieli nam, że w biurze dalej nie naprawili internetu (od 3 dni; tak szczerze to nie widziałam, żeby ktoś się spieszył z tą naprawą) i że mamy zostać. Tylko że wiedzieli już to przynajmniej od godziny, więc nie wiem, czemu nie powiedzieli wcześniej, normalnie byłybyśmy już w drodze. Albo wstajesz rano i dowiadujesz się, że zaraz jedziemy odebrać nowych wolontariuszy z lotniska. To akurat spoko, przynajmniej jakaś odmiana. Niektóre niespodzianki są fajne, owszem, ale nie zawsze i nie wszystkie. Trzeba być gotowym na wszystko i o każdej porze. Tak jest oczywiście w mojej organizacji, nie chcę mówić, że w całym kraju, podejrzewam, że np. korporacje są bardziej ogarnięte, bo tam czas to pieniądz.
Czasem zaczyna się planować rzeczy z dużym wyprzedzeniem, ale zazwyczaj jest to słomiany zapał, a potem i tak wszystko się rozpieprza i jest robione w ostatnim momencie. Zaczęłam pracę koordynatorki Saturday School w połowie maja i dowiedziałam się, że wszystko mamy zaplanować i mieć gotowe na długo przed początkiem roku szkolnego, żeby potem od sierpnia iść i uczyć. Moja zwierzchniczka poprosiła mnie w maju o napisanie 20 planów zajęć na kolejny semestr. W czerwcu, w momencie gdy miałam chyba 3, powiedziała, że za tydzień mamy mieć spotkanie z wolontariuszami, którzy będą dla nas uczyć i żebym miała wtedy gotowe już wszystkie. Powiedziałam, że nie napiszę 17 planów w tydzień, więc stanęło na 10. Ostatecznie napisałam chyba 8, a spotkanie zostało przesunięte o dobry tydzień czy dwa, a gdy już się odbyło, spotkaliśmy się tylko z jedną dziewczyną. Szkołę, gdzie mamy uczyć od następnego semestru, znaleźliśmy już ponad miesiąc temu i po grzebaniu się przez dwa tygodnie w końcu poszliśmy z ofertą programu do pani dyrektor. Miesiąc później, czyli dwa dni temu, odpowiedziała ostatecznie, że nie są zainteresowani. O czym moja zwierzchniczka poinformowała mnie dzień później i to tylko dlatego, że sama zapytałam. Gdyby nie to, pewnie dalej bym nie wiedziała, ale co mnie to obchodzi, przecież jestem tylko koordynatorką całego programu. Tak więc zaczynamy zajęcia za miesiąc, ale nie wiemy gdzie i myślę, że dowiemy się w ostatnim momencie albo w ogóle trzeba będzie przesunąć początek zajęć. Mistrzowie planowania z wyprzedzeniem, oklaski.
                Poza pracą podejście do czasu i planów też jest raczej luźne... To, że jeśli impreza ma zacząć się o 20, to zaczyna się o 21, jest normą, ale nawet aiesecowe comiesięczne spotkanie umówione na 15, zaczęlo się o 16, bo od 15:45 spokojniutko zaczęli się schodzić ludzie. Czasem mamy coś zrobic, gdzieś iść, ale stoimy i czekamy i jestem jedyną osobą, która pyta, na co właściwie. I wtedy czasem okazuje się, że nie wszyscy wiedzą, tylko ich to nie zainteresowało. Robienie planów na niedzielę najlepiej zaczynać w niedzielę, no, najwcześniej w sobotę, ale ostrożnie, żeby nikogo nie spłoszyć swoją nadgorliwością.
                Najbardziej skrajnym przypadkiem było, gdy umówiłam się ze znajomym na planowanie naszej wycieczki. Przejechałam 45 minut autobusem i metrem do kawiarni, gdzie go nie zastałam. Zadzwoniłam do niego, on się zdziwił i powiedział, że wysłał mi wiadomość na facebooku, że jeszcze nie wrócił do Monterrey, bo nie było lotów. Ok, nie doszło, nie wiem czemu, nie jego wina. Umówiliśmy się na następny dzień, ta sama godzina, to samo miejsce. Znowu przejechałam 45 minut autobusem i metrem, weszłam do kawiarni, a jego nie było. Dzwonię, nie odbiera. Dzwonię do jego przyjaciółki, pytam, czy z nim jest i że błagam, żeby mi powiedziała, że zaraz będą. „Jak to, to nic ci nie powiedział? Czekaj, dam ci go”. Już się zaczęłam lekko gotować, ale to był dopiero początek. Zapytał, czy nie mogę przyjechać do domu jego przyjaciółki, do DZIELNICY, Z KTÓREJ WŁAŚNIE PRZYJECHAŁAM, bo będą robić grilla. I że wcześniej do mnie dzwonił, żeby mi to powiedzieć, ale nie odbierałam (nie widziałam połączenia przez problem z jego siecią). A potem zapomniał. I tak tam stałam jak głupia. Cóż, przeprosił, zapłacił mi za taksówkę do miejsca docelowego, a ja jadąc nią nie wiedziałam, czy śmiać się czy płakać z tego wszystkiego.
                Nad chodnikiem, gdzie codziennie przechodzę, od kilku dni zwisa przerwany kabel, na tyle nisko, że można go zaczepić głową. Tzn. ja mogę, przeciętny Meksykanin nie, więc może uznali, że dla większości ludzi nie stanowi to niebezpieczeństwa i można jeszcze trochę poczekać z naprawą.
Oczywiście tak nie jest cały czas, nie ze wszystkimi i nie we wszystkich sprawach. Nie, nie, nie. Życie się toczy, plany są realizowane, z niektórymi nawet szybko i sprawnie. Ale to, co opisałam, zdarza się na tyle często, że po kilku tygodniach masz dość. Najgorsze jest to, że to wpływa na moje nastawienie. Po pewnym czasie udręk przyjęłam stanowisko, że jak nikomu nie zależy, to ja też się nie będę przejmować, szkoda moich nerwów i poświęceń. Jak oni się nie spieszą, to ja też nie będę. Obudziłam się dzisiaj totalnie niewyspania po imprezie i stwierdziłam, że pie*****. Przyjechałam do pracy godzinę później, sprawdziłam facebooka, a teraz siedzę i piszę tego posta. I tak nie mam co robić. Nie, wcale mi się to specjalnie nie podoba. Nie czuję, że to zrelaksowanie, raczej tumiwisizm i degrengolada. Mam nadzieję, że jak już się zacznie ta szkoła, to coś zacznie się dziać i będzie lepiej. Przecież nie mogę taka wrócić do Polski, bo mnie nigdzie nie zatrudnią. Zapomnę wysłać CV, spóźnię się na rozmowę o pracę 40 minut, nieprzygotowana i z podejściem „co ma być, to będzie”.

Ja za to dopełniłam powinności polskiej mentalności i napisałam długaśnego posta z prawie samym narzekaniem przyprawionym ironią, ach, już mi lepiej i bardziej swojsko, tutaj tego nie ma ; ).

czwartek, 6 czerwca 2013

El trabajo, czyli praca



         Jutro moje pierwsze publiczne wystąpienie po hiszpańsku! Organizacja, dla której pracuję jako wolontariuszka, organizuje konferencję nt. jak pozyskiwać wolontariuszy, także zza granicy. Mam mieć tam swoje 5, czy raczej 15 minut i opowiedzieć o sobie i swoim doświadczeniu związanym z wolontariatem w Monterrey. Wczorajsze pół dnia i dzisiejszy cały dzień w pracy spędziłam na przygotowywaniu prezentacji, która koniec końców w połowie składa się z reklamy naszego pięknego kraju: m.in. zdjęć Bałtyku, jezior, gór i miast oraz przykładów łamańców językowych (nie, nie ma mojego nazwiska) ;P. Całą kartkę A4 zapisałam tym, co mam jutro powiedzieć, poszukałam słownictwo, no i mam nadzieję, że nie zatnę się nagle i nie powstanie minutowa cisza, bo tego najbardziej nienawidzę. Najgorsze, że mam się ubrać w długie spodnie i koszulę, przy 35 stopniach! Oni tu wszyscy tak chodzą i nie mam pojęcia, jak funkcjonują. Ja latam tylko w szortach, spódniczkach i koszulkach na ramiączkach, i umieram i tak.
Skoro już zeszło na temat mojego wolontariatu, to może przybliżę, co przyjechałam tu robić poza skakaniem po piramidach. Jestem wolontariuszką organizacji AMMAC (http://www.ammac.com.mx), która pomaga potrzebującym na różne sposoby, m.in. budując i naprawiając domy czy przekazując im żywność. Ja z kolei zajmuję się programem Saturday School, który ma na celu zachęcenie dzieci z biedniejszych rodzin do kontynuowania nauki, na co często się nie decydują. W związku z tym co sobotę organizowane są dla chętnych zajęcia, które mają pokazać, że nauka może być fajna. Myślałam, że przyjeżdżam tu jako nauczyciel angielskiego, ale okazuje się, że mam w większości koordynować cały program – rozmawiać z dyrektorem szkoły, z nauczycielami, z rodzicami, umawiać wolontariuszy na każdą sobotę, być obecną na każdych zajęciach i pilnować, by wszystko grało. Brzmi jak super wyzwanie zważywszy na mój obecny poziom hiszpańskiego. Pożyjemy, zobaczymy, na razie będzie chwilowo spokojniej, bo zbliżają się wakacje. W minioną sobotę zakończyliśmy semestr i jesteśmy na etapie poszukiwania szkoły na kolejny. Jak już jakąś upatrzymy i zaczniemy wszystko rozkręcać, to się zacznie prawdziwy Meksyk i próba moich sił... A twierdzili, że to w korpo są czalendże, phi. Życia nie znają. Swoją drogą, jak dobrze, że mnie tam NIE MA! Naprawdę dobrze tu być, dni różnią się od siebie, mam zróżnicowane zajęcia, spotykam się z ludźmi i przede wszystkim robię coś wartościowego.
Do tej pory głównie obserwowałam przebieg programu m.in. uczestnicząc w dwóch ostatnich sobotach tego semestru. Dwa tygodnie temu pojechaliśmy z dziećmi do bioparku, gdzie główną atrakcją jest przejażdżka otwartym autobusem po parku safari, karmienie wielbłądów, antylop, żyraf, strusi i innych stworzeń Bożych. Najbardziej szalone okazały się wielbłądy, które biegły za autobusem pchając mordy do wewnątrz po więcej jedzenia. Pisku dzieci nie da się opisać :). 





To ja na atrakcji nazwanej Kilimanjaro
Wróciłam tak wykończona jak nie byłam nawet po dwudniowej podróży tutaj – robieniem bez przerwy zdjęć (zostałam na ten dzień mianowana fotografem), upałem i hiszpańskim. Podłamałam się, że nie rozumiem dzieci, zwłaszcza tych młodszych, bo mamroczą cieniutkim głosikiem... Za to w minioną sobotę dzieciaki napisały końcowy test, a potem przyszedł czas na różnorakie gry i zabawy, w większości mokre. Jako że było ich nieparzyście, zostałam zwerbowana do jednej z gier drużynowych polegającej na przenoszeniu wody z jednego wiadra do drugiego za pomocą gąbki... Gąbka była przekazywana z rąk do rąk ponad głowami, więc na sucho nikt nie skończył. Dodam, że moja drużyna wygrała :). Co prawda dalej nie za wiele sobie mogłam z dzieciakami pogadać (choć więcej niż tydzień wcześniej), ale czuję, że mnie polubiły, no i nauczyły się wymawiać moje imię :D. Dzisiaj pojechaliśmy do szkoły ostatni raz i zaczęły mnie wołać z jednej z klas :). Mam nadzieję, że zanim zaczniemy następny semestr, to będę w stanie się z nimi porozumieć ;P. 
Na koniec trochę meksykańskiej muzyki i nie będą to mariachi.