Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jedzenie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jedzenie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 8 czerwca 2013

La comida, czyli jedzenie, cz.1



Oto temat-rzeka, więc chyba trzeba będzie go podzielić na dwie części, żeby komukolwiek chciało się czytać. Nie zamierzam przekopiowywać z Wikipedii listy i opisów meksykańskich potraw, bo to sam każdy może sobie znaleźć, zresztą byłaby to raczej dość nudna lektura. Napiszę o własnych doświadczeniach z punktu widzenia osoby, która jest tu na dłużej, nie stołuje się specjalnie na mieście, sama sobie gotuje, więc przy tym musiała się nauczyć odnajdywać wśród tutejszych produktów. I ponadto z punktu widzenia osoby, która nie je mięsa w kraju, gdzie mięso jest obecne w większości potraw, a wegetarianin to nader rzadkie zjawisko.
Przed moim wyjazdem do Meksyku żartowałam ze znajomymi, że teraz moja dieta będzie opierać się na fasoli przygotowywanej na milion sposobów. Owszem, fasola jest tu istotnym składnikiem, ale to nie ona zajmuje zaszczytne pierwsze miejsce. Królową meksykańskiej kuchni jest TORTILLA. Jest bazą większości potraw, a nawet jeśli nie, to i tak podadzą Ci do tego tortille w specjalnym pojemniku z pokrywką, bo tortille muszą być calientitas, czyli cieplutkie. Posiłek je się zazwyczaj nakładając go na tortillę i zawijając ją w rulonik. I nie są to wcale wielkie tortille, jakie znamy z polskich supermarketów, tylko dużo mniejsze, o średnicy ok. 10-15 cm. Koło mojego miejsca pracy codziennie w porze lunchu kursuje samochód, z którego rozlega się wdzięczny kobiecy głos, ten sam w całym Meksyku: „Tortillas calientitas de maìz! Las tortillas calientitas!”. Ja zostałam fanką tostadas, czyli pieczonych tudzież smażonych tortilli, które stają się twarde i chrupkie i można na nie położyć co się chce, jak na kanapkę. A potem oczywiście skropić salsą. 
Moje tostadas z pastą z czarnej fasoli, awokado, papryką, pomidorem i salsą

A do tego np. malteada, czyli milkshake z mango
Salsa to sos, naturalnie pikantny, dodawany do wszystkiego i w ilościach, jakich ja nie jestem w stanie przyjąć. Sama też kupiłam sobie salsę, ale jedną z tych mniej pikantnych, co oznacza, że dodaję sobie ostrożnie pięć kropelek. Meksykanie te łagodniejsze salsy nakładają łyżkami. Dwie główne odmiany salsy to roja, czyli czerwona i verde, czyli zielona. 
Półka z salsami

Następnie – limonki. Też prawie do wszystkiego. Do potraw, do piwa, do owoców, do soków. Łapię się na tym, że też zaczynam je dodawać do czego się da i zachomikowałam sobie kilka w lodówce.  
Piwo w formie chelada, czyli z solą (na brzegu szklanki) i limonką

Oczywiście salsa i limonka

Papryczki chilli i jalapeños (dla ew. niezorientowanych: wymawiamy „halapenios” : ]). Jako tako nie tykam, ale chilli i tak jest chyba we wszystkim, bo czego bym nie spróbowała, to jest choć odrobinę pikantne. Nawet jeśli Meksykanie twierdzą „No pica nada!” (Nic nie piecze!). Zdanie to należy tłumaczyć na polski: „Da się zjeść i nie zionąć ogniem”. Raz kupowałam sobie na mieście owoce w kawałkach i pani zapytała mnie, czy chcę do tego chilli i limonkę, Pozostałam przy limonce. 
Półka z papryczkami

Wspomniane owoce

Inne ważne składniki to wspomniane już mięso (głównie wołowina, wieprzowina, kurczak), również wspomniana fasola (różne rodzaje, nie tylko czerwona), ser (też różne rodzaje), ziemniaki, cebula, pomidory. 
Oczywiście to nie wszystko, wbrew moim obawom w sklepach można dostać praktycznie wszystkie warzywa i owoce, jakie znamy z Polski plus kilka innych dziwactw, w stylu liście bananowca (do zawijania potraw zwanej tamales) czy chayote (https://pl.wikipedia.org/wiki/Kolczoch_jadalny; mam jedno w lodówce, jeszcze nie wiem, co z tym zrobić). Przy tym te dla nas egzotyczne jak mango czy papaja tu kosztują kilka razy mniej. Jabłka są droższe niż w Polsce (od ok. 6 zł za kg), ale dosyć popularne. Ziemniaki też trochę droższe, za to pomidory dzięki Bogu tańsze, ok. 3 zł za kg. 
To są zdaje się liście bananowca

To nie są banany, tylko plátanos - to się smaży

Z innymi rzeczami mam problem. Chleb jest straszny. Właściwie jedyny, jaki można dostać, to gąbkowaty chleb tostowy, do tego drogi. Tylko bułki się do czegoś nadają i to zależy które. Na szczęście czasem można spotkać bagietki. Rasowe ciemne pieczywo, jakie znamy z Polski tutaj nie istnieje, czasem można dostać coś, co jest niby razowe, ale to jakaś odległa reminiscencja.
Kolejna rzecz to woda. Jestem przyzwyczajona, że pije jej dużo i musi być dobra, tj. mineralna, a nie źródlana. W Polsce mam kilka sprawdzonych marek, które zawierają na tyle składników mineralnych, żeby nie smakować jak kranówa. Tutaj wszystkie agua natural smakują jak kranówa (ale polska, bo meksykańska jedzie chlorem i nikt przy zdrowych zmysłach nie pije nieprzegotowanej) i nawet nie da się sprawdzić, ile mają składników mineralnych, bo nikt tego nie podaje.
No i czekolada. Niby się kojarzy z tymi regionami, ale tabliczki czekolady jeszcze tu na oczy nie widziałam. Są przeróżne batony, w tym Snickersy i Milky Waye, ale drogie straszliwie, ze dwa razy droższe niż w Polsce. Co nie znaczy, że ich nie kupuję, tylko że biorę te najmniejsze (22 g, toż to ze dwa gryzy). Za porządnego podwójnego Snickersa trzeba zapłacić jakieś 5-6 zł, skandal.
Poza tym nie ma kremowych serków do smarowania w stylu Almette, ratuję się Philadelphią, którą oni używają do ciast oraz gęstymi dipami. Herbaty piję dużo mniej, bo mi się odechciewa, jak nie ma czajnika elektrycznego. Poza tym w tą pogodę kubek parującego naparu to niekoniecznie to, co pierwsze przychodzi mi na myśl.
Jakoś się już w miarę zdołałam do tych niedogodności przyzwyczaić, choć miałam przez chwilę kryzys, będący chyba po prostu najgorszym etapem szoku kulturowego, gdy wszystko mi przeszkadzało i mnie drażniło. Myślę, że wyszłam już na prostą i moje reakcje się unormowały. Poznałam już w miarę tutejsze produkty i moje podstawowe zakupy żywnościowe w supermarkecie nie trwają godzinę, Jest, co jest, a czego nie ma, to trudno, jest tyle innych rzeczy ; ). Spodobało mi się babranie w tych wszystkich sosach, zagryzanie tortillą i skrapianie limonką : D.

sobota, 1 czerwca 2013

Każdy nowy dzień rodzi nowe paranoje


Każdy nowy dzień tutaj jest niespodzianką ;P. Mieszkam w pokoju, który znajduje się na tyłach biura organizacji AMMAC, dla której pracuję, a reszta pomieszczeń (kuchnia, pralnia) są wspólne ze wszystkimi ludźmi, którzy się tu kręcą. W związku z tym każdego dnia coś znika albo niespodziewanie przybywa. Dzisiaj na przykład szukałam miski, żeby zrobić pranie i okazało się, że została użyta jako suszarka do naczyń. Do tego robienie pranie oznacza zawsze przekładanie z suszarki/z pralki/z umywalki stosów pomarańczowych koszulek AMMAC-u, które dają wszystkim wolontariuszom. Tak, ja też mam. W pomieszczeniu, które służy jako pralnia, od jakiegoś tygodnia stoi (leży?) piñata (http://pl.wikipedia.org/wiki/Piniata) przedstawiająca Dzwoneczek z Piotrusia Pana. Niestety do dzisiaj nie dowiedziałam się, dlaczego. Naczynia myjemy proszkiem do prania rozpuszczonym w wodzie w kubku po jogurcie. Raz kiedy chciałam zrobić pranie, akurat postanowili kupić środek do mycia naczyń, więc dla równowagi uprałam ubrania w proszku do mycia naczyń.
Jedzenie – o, to jest temat rzeka! AMMAC codziennie dostaje stosy warzyw, owoców i chleba, które potem rozdaje potrzebującym. Ja i moja współlokatorka, Daniela z Kolumbii, możemy sobie codziennie brać z tego, co chcemy. W praktyce wygląda to tak, że kiedy przychodzimy późnym popołudniem z pracy (pracujemy w innym biurze) nie ma już prawie nic i pierwszym, co robię, jest udanie się na poszukiwanie tego, co zostało po innych albo w przypływie geniuszu pomyśleli, żeby nam zostawić. Miejsce poszukiwań nr 1 – duża, śmierdząca lodówka w kuchni. Każdy może brać z niej, co chce, a są tam cuda-niewidy, tylko niekoniecznie to, co akurat potrzebujesz. Teraz mamy chyba dwie papaje, tortille (oczywiście), truskawki drugiej świeżości (norma), chyba jeszcze kaktusa (jadalnego), dużo żarcia dla psa (pilnuje nas w nocy) i nie pomnę, co jeszcze, a nie chce mi się teraz wstawać, żeby sprawdzić. Miejsce poszukiwań nr 2 – całe biuro i porozrzucane po nim skrzynki i worki, w których najczęściej znajdują się bułki albo drożdżówki (akurat tego jest zawsze pod dostatkiem). Jeśli do tej pory nie znajdę warzyw i owoców, udaję się do garażu, który służy też jako magazyn i najczęściej o tej porze jest już zamknięty, więc muszę prosić szefa (który mieszka naprzeciwko) o otworzenie. Większość tego, co się tam znajduje o tej porze, jest już drugawej świeżości, ale zawsze wygrzebię coś, co dobrze wygląda. Aczkolwiek na co trafisz – nigdy nie wiesz. Dziś np. wzięłam ogórka i dwie cukinie. Jakiś tydzień temu zostawili nam skrzynię warzyw i owoców i było fajnie, ale potem chyba zapomnieli to powtórzyć. Dwa razy się upominałam, muszę upomnieć się bardziej. Co prawda dostajemy raz na tydzień 350 pesos, ale to tylko ok. 100 złotych i jakaś jedna trzecia idzie na dojazdy do pracy.
Teraz zaczęła się jeszcze zabawa pt. „Ile sprzętów na raz może być włączonych zanim pójdą bezpieczniki?”. Wcześniej nie działo się nic, ale nagle przez ostatnie dwa dni spaliły się trzy razy, z czego ostatni raz minionej nocy i musiałyśmy spać bez klimatyzacji (a jest cholernie duszno), a rano myć się po ciemku. Niestety to właśnie owa klimatyzacja najbardziej obciąża system elektryczny. Mają go wymienić na dniach, ale na razie chodzi na raz tylko jedna z dwóch naszych lodówek i wyłączamy klimatyzację na czas robienia prania.
Poza tym moja komórka (albo sieć) zwariowała i wczorajszego smsa od znajomego „Aqui te espero” (Czekam tu na Ciebie) dostałam kilkanaście razy, od wczorajszego wieczora do dzisiejszej godziny 12, bo wtedy przyszedł (na razie) ostatni. Gdy tylko weszłam dziś do biura, powiedziałam owemu znajomemu, że bardzo mu dziękuję, ale żeby już na mnie nie czekał.
Cóż, przynajmniej nie jest nudno i jest o czym pisać oraz śmiać się z Danielą ;P.
Pora spać, bo jutro ostatnia Saturday School przed wakacjami!